Deze kreeft slaat zo snel dat er dampbellen in het water ontstaan.

Een hamer aan de voorkant

Niet alle bidsprinkhaankreeften jagen op dezelfde manier. Bij de pauwbidsprinkhaankreeft, Odontodactylus scyllarus, werkt een gespecialiseerd voorste aanhangsel als een hamer voor harde prooien zoals slakken. Onderzoekers gebruikten snelle camera’s om de beweging zichtbaar te maken. Wat voor een gewoon oog in een fractie voorbij is, wordt in vertraagde beelden een reeks afzonderlijke gebeurtenissen. Zo kun je de slag en de reactie van het water uit elkaar halen.

Water hoeft niet heet te zijn

Bij cavitatie ontstaat plaatselijk damp doordat de druk in de vloeistof sterk verandert. Dat is iets anders dan een pan water die door verwarming gaat koken. Het Patek Lab beschrijft dampbellen tussen het slaande aanhangsel en de schelp. Ze ontstaan door de snelle beweging in water. De korte versie ‘de kreeft kookt de zee’ klinkt spectaculair, maar wekt daarom een verkeerd beeld van de oorzaak.

Het instorten doet ertoe

Wanneer zulke bellen instorten, kan extra mechanische belasting ontstaan. Het laboratoriumonderzoek koppelt de snelle slag daarom niet alleen aan het directe contact met de prooi, maar ook aan vloeistofverschijnselen eromheen. De Universiteit van Californië in Berkeley berichtte daar al in 2004 over. Het is dus bekende achtergrondkennis uit biomechanica, geen nieuw ontdekt geheim dat vandaag voor het eerst is gefilmd.

Niet elk getal is een wereldrecord

In de beschreven proeven werden hoge snelheden gemeten, tot ongeveer 23 meter per seconde. Zo’n maximum hoort bij een onderzochte soort en opstelling. Het is geen gemiddelde voor iedere slag van ieder verwant dier. Ook claims over de hardste klap van het dierenrijk vragen een definitie: vergelijk je snelheid, kracht, versnelling of schade? Dat zijn verschillende grootheden, die niet in één ranglijst passen.

De omgeving is onderdeel van het gereedschap

Het opmerkelijke zit daarom niet alleen in een sterk of snel ledemaat. Een beweging verandert de vloeistof, en die vloeistof kan vervolgens bijdragen aan het effect op een prooi. De kreeft maakt daarmee geen magische extra vuist. Hij beweegt in een omgeving waarvan de natuurkunde bij hoge snelheden heel anders zichtbaar wordt dan tijdens een rustig zwempasje. Dat maakt één kleine slag tot een compleet biomechanisch verhaal.

Nog een andere kant van natuur: Een kwal heeft geen centraal brein. Toch kan hij op zijn omgeving reageren.