De bijnaam is echt: waarom Mechelaars Maneblussers heten.

Er staat iets te gloeien

Volgens het bekende verhaal ziet iemand in 1687 een rode gloed op de Sint-Romboutstoren. Brand, denkt hij. Er wordt alarm geslagen en de stad komt in beweging. Er gaat water naar boven om het vuur te bestrijden. Het is het begin van een reddingsactie met een nogal onverwachte tegenstander.

De maan laat zich niet blussen

De gloed blijkt van de maan te komen. Er valt dus helemaal geen torenbrand te blussen. De Mechelaars hebben hun best gedaan op iets wat veel verder weg staat. Het is de ontknoping die je in toeristische uitleg bij de stad tegenkomt: sinds die nacht zijn de inwoners Maneblussers.

Een legende die bleef hangen

Het is een stadslegende, geen nauwkeurig verslag van een brandweeractie. De grote lijn is belangrijker dan ieder detail van de nacht. Iemand ziet iets, trekt een verkeerde conclusie en krijgt de hele stad mee. Zo’n verhaal blijft makkelijk hangen. Zeker wanneer de buren er een bijnaam bij bedenken.

Van plaagnaam naar iets van jezelf

Een bijnaam kun je blijven afweren, maar je kunt hem ook zelf gaan gebruiken. Dat laatste gebeurde hier. De naam en het verhaal horen bij de manier waarop Mechelen zich presenteert. Het verhaal kreeg zelfs een modern prentenboek: Jasper De Belder, Joren Steens en Ruben Van de Voorde bewerkten de oude teksten, met illustraties van Inez Maes.

Die toren staat er wel degelijk

Voor het decor hoef je niets te verzinnen. De eerste steen van de toren werd op 22 mei 1452 gelegd. Rond 1520 bereikte hij zijn huidige hoogte van 97,29 meter, aldus de officiële torenwebsite. In 2009 kwam er een skywalk bij. De geschiedenis van het gebouw en de legende zijn dus twee verschillende verhalen die op dezelfde plek samenkomen.

Voortaan kijk je toch even omhoog

Loop je langs de kathedraal, dan kun je de architectuur bewonderen. Maar je kunt ook denken aan die stad die volgens het verhaal haastig met water aan de slag ging. Een vergissing werd een bijnaam, en die bijnaam werd iets eigens. Dat is een vrij mooie manier om het laatste woord te krijgen.