Een regenboog is eigenlijk rond. Meestal zie je maar een deel.

Druppels maken het licht zichtbaar

Voor een gewone regenboog heb je zonlicht en waterdruppels nodig, met de zon achter je en de druppels voor je. Het Met Office beschrijft hoe licht bij het binnengaan van een druppel breekt, binnenin wordt teruggekaatst en bij het verlaten opnieuw breekt. Verschillende kleuren volgen daarbij verschillende richtingen. Zo kan een kleurenband ontstaan die voor jouw ogen op een vaste hoek aan de hemel ligt.

Het middelpunt hoort bij jouw standplaats

Volgens de World Meteorological Organization ligt het middelpunt van de boog precies tegenover de lichtbron, gezien vanuit de waarnemer. Denk aan een denkbeeldige lijn van de zon door jou heen. Rond de richting waarin die lijn verdergaat, verschijnt de cirkelvorm. Daardoor hangt de regenboog af van waar jij staat. Het is geen vastgeplakt object boven een weiland dat iedereen vanuit een andere hoek op dezelfde plaats ziet.

Waarom de onderkant meestal ontbreekt

Vanaf de grond ligt een groot deel van de bijbehorende cirkel onder de horizon. Je ziet dan vooral het bovenste stuk. Het Met Office legt uit dat je vanaf een hoog standpunt soms een complete cirkel kunt zien, bijvoorbeeld vanuit een vliegtuig. Er moeten dan wel geschikte, door de zon beschenen druppels onder jouw kijkpunt aanwezig zijn. Hoog zitten alleen is dus niet voldoende.

De regenboog heeft geen bereikbaar einde

De WMO geeft voor de rode buitenrand van een gewone regenboog een hoek van ongeveer 42 graden ten opzichte van het middelpunt. Dat is een kijkhoek, geen afstand in meters tot een gekleurd voorwerp. Verplaats je jezelf, dan verandert welke druppels licht in de juiste richting naar je ogen sturen. Je kunt de regenboog bewonderen, fotograferen en soms als ring zien. Naar één blijvend uiteinde toe lopen past alleen niet bij de manier waarop hij ontstaat.

Nog een andere kant van natuur: Je kunt door een magnetrondeur kijken. Toch houdt het gaas microgolven tegen.